رمز ارز چیست؟

اشتراک با دوستان

عبارت رمز ارز در دیکشنری چنین معنا شده است: «یک پول الکترونیکی که خریدوفروش آن محافظت شده است و هویت صاحبانش را مخفی نگاه می‌دارد.»

واژه‌ی «رمز» از عبارت «رمزنگاری» گرفته شده است. رمزنگاری فعالیتی است که در آن اطلاعات از دید مهاجمان مخفی و ایمن می‌ماند. احتمالاً واژه‌ی رمزنگاری را در درس‌های تاریخ خود خوانده باشید. زمانی که در جنگ‎‌ها طرفین از آن استفاده می‌کردند و برای هم‌پیمان‌های خود پیام می‌فرستادند. اما امروزه متخصصین علوم کامپیوتری از رمزنگاری در امور مختلفی استفاده می‌کنند که یکی از آن‌ها رمز ارز است!

فعلاً بیایید به انواع رمز ارز کاری نداشته باشیم و به ماهیت کار آن توجه کنیم. با تشکر از رمز ارز ها دیگر نیازی نیست مردم تنها به بانک‌ها اعتماد کنند. این موضوع برای شرکت‌هایی که کارت اعتباری صادر می‌کنند نیز صادق است. با استفاده از رمز ارز ها دیگر لزومی ندارد برای انجام تراکنش‌های مالی بانک‌ها را نیز درگیر کنیم. این دسته تراکنش‌ها در فناوری زنجیر بلوکی انجام می‌شوند که در واقع یک پایگاه داده اشتراکی میان افراد است. چرا به آن اشتراکی گفته می‌شود؟ چون برخلاف بانک‌ها، افراد و شرکت‌های مختلف و زیادی آن را اداره می‌کنند.

اما تفاوت رمز ارز، ارز دیجیتال و ارز مجازی چیست و چرا این واژه‌ها در جاهای مختلف استفاده می‌شوند؟

تفاوت میان رمز ارز و ارز دیجیتال

این ارزها در اصل بسیار به هم شبیه هستند. اما اگر با جزئیات آن‌ها را بررسی کنیم، خواهیم دید که در برخی ویژگی‌ها با هم تفاوت دارند. چند تفاوت عمده میان ارز های مجازی و رمز ارز ها را در اینجا خواهید دید:

  1. نامتمرکز بودن در برابر متمرکز بودن
  2. امنیت
  3. شفافیت
  4. پشتیبانی قانون و مقررات
  5. میزان نفوذ
  6. نوسان قیمت

ارز دیجیتال چیست؟

عبارت ارز دیجیتال بسیار کلی است و درواقع برای تمامی پول‌های الکترونیکی استفاده می‌شود و ارز مجازی و رمز ارز را در بر می‌گیرد. ارز دیجیتال می‌تواند کنترل شده و غیرقابل کنترل باشند. این نوع ارزها تنها در شکل الکترونیکی و دیجیتالی وجود دارند و برخلاف ارزهایی چون دلار و سکه غیرقابل لمس هستند. ارزهای دیجیتال را می‌توان تنها از طریق کیف پول‌های الکترونیکی استفاده کرد و البته ممکن است آن‌ها را با نام‌های دیگری چون پول دیجیتال یا پول سایبری نیز ببینید.

اما ارز مجازی چیست؟

ارزهای مجازی نوعی ارز دیجیتال هستند که عموماً توسط تولیدکننده‌ی خودش کنترل می‌شود و تنها در میان اعضای جوامع مجازی خاصی استفاده می‌شود و قابل‌قبول است.

یک تفاوت اینجا وجود دارد. اینکه تمامی ارزهای مجازی ارز دیجیتال هستند (تنها به‌صورت آنلاین وجود دارند)، اما تمامی ارزهای دیجیتال ارز مجازی نیستند. چرا که ارزهای دیجیتال بیرون از یک محیط مجازی خاص وجود دارند.

طبیعتاً ارز مجازی ارزش پولی دارد و توسط یک سری افراد خاص قابل مدیریت و کنترل است. این نوع ارزها گاهی به‌عنوان توکن‌ها ارائه می‌شوند و حتی ممکن است همچون سکه‌ها یا حواله‌های بانکی نظارتی قانونی بر آن‌ها وجود نداشته باشد. نکته‌ای که باید بدان اشاره کرد است که برخلاف ارزهای کشوری، ارز مجازی توسط بانک‌ها ایجاد نمی‌شوند و این یعنی نوسان قیمت در آن‌ها وجود دارد. رمز ارزهایی چون بیت کوین و اتریوم به‌عنوان ارز مجازی درنظر گرفته می‌شوند.

رمز ارز یک نوع ارز دیجیتال

رمز ارز ها در زیرمجموعه‌ی ارزهای دیجیتال قرار می‌گیرند. درواقع رمز ارز ها برای برطرف کردن مشکل متمرکز بودن و قوانین و مقررات ارزهای دیجیتال به‌وجود آمدند. این ارزها از یک دفترکل غیرمتمرکز استفاده می‌کنند که در آن تمام معاملات کاربران بدون نظارت دولتی است. از آنجا که رمز ارز ها از اصول رمزنگاری استفاده می‌کنند، سیستم امنیتی بالایی دارند و نفوذ به آن‌ها بسیار مشکل است.

از رمز ارز های رایج می‌توان بیت کوین (بزرگ‌ترین رمز ارز دنیا)، اتریوم، لایت کوین، دوج‌کوین و غیره را نام برد. برخی از این رمز ارز ها هنوز در مراحل اولیه رشد خود هستند اما به‌طور گسترده‌ای در جامعه پذیرفته شده‌اند.

انواع رمز ارز ها

در زنجیره بلوکی سه نوع رمز ارز وجود دارد. بیت کوین اولین نوع از زنجیره بلوکی بود. بعد از بیت کوین، زنجیره بلوکی‌های دیگری نیز به‌وجود آمدند که آلتکوین نام گرفتند. از آلتکوین‌ها می‌توان به NEO، لایت کوین و کاردانو اشاره کرد. سومین نوع توکن‌ها هستند که می‌توان به سیویک (CVC)، بیت‌دیگری (BDG) و وی‌پاور (WPR) اشاره کرد. اما اینها چه هستند؟!

بیت کوین

در سال 2008 فردی با نام ساتوشی ناکاموتو بیت کوین را اختراع کرد. بیت کوین یک ارز دیجیتال است که می‌توانید آن را در قالب هدیه، پولی برای خدمت یا کالا، برای دیگران ارسال کنید. همانطور که پیشتر نیز گفته شد، بیت کوین نامتمرکز هستند و بانک یا حکومت بر آن نظارتی ندارد. با استفاده از بیت کوین، تراکنش‌ها صرفاً به‌صورت فرد به فرد اتفاق می‌افتد. زمانی که فردی بیت کوین ارسال می‌کند، تراکنش مالی مربوطه در زنجیره بلوکی ذخیره می‌شود و تمامی افراد می‌توانند آن را ببینند.

آلتکوین

به دلیل نوآوری و محبوبیت بیت کوین، تمام کوین های بعد از بیت کوین را آلتکوین می نامند. در حال‌حاضر هزاران نوع آلتکوین وجود دارند. اما از تعداد آن نترسید. اکثر آلتکوین‌ها تنها یک مدل جایگزین از بیت کوین هستند که یک سری تغییرات جزئی دارند. و درواقع این انتخاب اسم نیز بر همین اساس است.

البته این موضوع را نمی‌توان برای تمامی آلتکوین‌ها تعمیم داد و برخی از آلتکوین‌ها وجود دارند که بسیار بسیار متفاوت از بیت کوین هستند و الگوریتم متفاوتی دارند. برای نمونه، فاکتوم یک نمونه آلتکوین است که براساس گواه اثبات سهام (PoS) کار می‌کند.

در مثالی دیگر می‌توان گفت که اتریوم و NEO نیز تفاوت فاحشی با بیت کوین دارند. برطبق آنچه گفته شد بیت کوین به‌عنوان ارز دیجیتال استفاده می‌شود. اما اتریوم و NEO چنین نیستند و فقط به عنوان ارز دیجیتال استفاده نمی‌شوند. در واقع، این دو به عنوان پلتفرم‌هایی بزرگ برای ساخت اپلیکیشن‌هایی روی زنجیره بلوکی طراحی شده‌اند.

بله! درست متوجه شدید. شما می‌توانید بر روی اتریوم و NEO اپلیکیشن‌های خود را ایجاد کنید.

توکن

توکن‌ها در مقایسه با دو نوع دیگر رمز ارز، بسیار متفاوت هستند چرا که آن‌ها زنجیره بلوکی مخصوص خودشان ندارند. توکن‌ها برای اپلیکیشن‌های نامتمرکز استفاده می‌شوند. اپلیکیشن‌هایی چون اتریوم و NEO که روی زنجیره بلوکی ساخته شده‌اند. این توکن‌ها برای خریداری از محصولات یا خدماتی که در این اپلیکیشن‌ها وجود دارند استفاده می‌گردد.

جالب است که بدانید توکن‌ها قیمت دارند و به همین دلیل است که برخی افراد آن‌ها را می‌خرند و گاهاً زمانی که گران‌تر شدند آن‌ها را می‌فروشند. از آنجا که اپلیکیشن‌های نامتمرکز بر روی زنجیره‌های بلوکی دیگری چون اتریوم و NEO ساخته شده‌اند، تراکنش مالی که با توکن بر روی آن‌ها صورت می‌گیرد نیز به‌واسطه‌ی نودها بر روی زنجیره بلوکی اتریوم یا NEO تأیید می‌شود. بدین معنا که نرخ مالیات چنین تراکنشی نه با توکن، بلکه با اتریوم یا NEO پرداخته می‌گردد.

بررسی سه نمونه از رمز ارزهای معروف

تا اینجا به بررسی تفاوت میان ارز رمز، ارز دیجیتال و ارز مجازی پرداختیم و سه نوع اصلی از رمز ارزها را مشخص کردیم. نوبت آن است تا نقاط مثبت و منفی سه نمونه از رمز ارزهای معروف را مقایسه کنیم.

بیت کوین

تاکنون به تفصیل درمورد بیت کوین صحبت شده است. بیایید نکات مثبت و منفی آن را بررسی کنیم.

نقاط مثبت:

  • بیت کوین در مقایسه با دیگر رمز ارز ها قابلیت نقد شدن بیشتری دارد. این موضوع بدین دلیل است که بیت کوین ارز محبوبی است و بسیار راحت‌تر می‌توانید آن را به ارزهایی چون دلار و یورو تبدیل کنید. یک نکته دیگر آن است که شما تقریباً می‌توانید بیت کوین را در تمامی صرافی‌ها پیدا کنید و این حاکی از بالا بودن میزان تجارت این ارز است.
  • اماکن و مغازه‌های زیادی بیت کوین قبول می‌کنند. مغازه‌های آنلاین و غیرآنلاین زیادی وجود دارند که شما می‌توانید محصولات یا خدمات آن‌ها را با بیت کوین خریداری کنید.
  • بیت کوین بزرگترین رمز ارز است. بیت کوین اولین و بزرگ‌ترین رمز ارز است. در حال حاضر بیش از 40 درصد بازار را به خود اختصاص داده که رقم بسیار بزرگی است.
  • تنها 21 میلیون بیت کوین وجود دارد. در حال حاضر حدود 17 میلیون از این میزان در دست مردم است و حدود 4 میلیون برای استخراج باقی مانده است. این میزان کم باقی‌مانده باعث یک سری تغییرات در قیمت و ارزش آن می‌شود. زمانی که تعداد متقاضیان بیت کوین زیاد باشد اما میزان بیت کوین موجود کم باشد، این عدم تعادل عرضه و تقاضا به افزایش قیمت بیت کوین منجر خواهد شد.

نقاط منفی:

  • بیت کوین نوسان قیمت زیادی دارد. ارزش بیت کوین در یک روز تغییرات بسیاری می‌کند. بسیاری از کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاران به دلیل نوسان قیمت بالای این ارز نمی‌توانند به عنوان یک شیوه پرداخت آن را قبول کنند.
  • می‌توان بیت کوین را با رمز ارز بهتری جایگزین کرد. همانطور که در بخش توضیحی آلتکوین‌ها اشاره کردیم، هزاران نمونه رمز ارز هستند که ماهیتی شبیه با بیت کوین دارند. در حال‌حاضر، بیت کوین ده ساله است و هرکدام از این ارزهای جدیدتر می‌توانند خود را جایگزین آن کنند.
  • هنوز افرادی وجود دارند که از بیت کوین در جنایات خود استفاده می‌کنند. استفاده‌های خلاف قانون از بیت کوین را می‌توان در داستان جاده ابریشم پیدا کرد. بعد از آن اخبار محدودی از دستگیری افرادی که به‌طور غیرقانونی از بیت کوین استفاده می‌کردند پخش شد. اما واقعیت این است که افراد زیادی وجود دارند که این استفاده‌ی غیرقانونی را انجام می‌دهند و هنوز هم دستگیر نشده‌اند.

اتریوم

برخلاف بیت کوین، اتریوم پلتفرمی است که افراد می‌توانند بر روی آن اپلیکیشن‌های نامتمرکز و توکن ایجاد کنند.

نقاط مثبت:

  • کاربران اتریوم همیشه به آن نیاز خواهند داشت. این یک واقعیت است که استفاده‌کنندگان اپلیکیشن‌های نامتمرکز همیشه به اتریوم نیاز خواهند داشت، چرا که این اپلیکیشن‌ها بر روی زنجیره بلوکی اتریوم قرار گرفه‌اند و برای پرداختی‌های خود به اتر نیاز دارند.
  • بسیاری از پروژه‌های جدید روی اتریوم ساخته می‌شوند. اکثر این پروژه‌ها سالیان زیادی زمان نیاز دارند تا راه‌اندازی شوند و به مرحله‌ی رشد برسند، اما زمانی که به آن سطح رسیدند می‌توانند پروژه‌های بزرگی شوند.
  • سرعت. تراکنش‌هایی که با اتریوم انجام می‌شوند بسیار پرسرعت و آنی هستند در حالی‌که تراکنش‌های بیت کوین تا ده دقیقه زمان می‌برند.

نقاط ضعف:

  • تعداد اتریوم بسیار بیشتر از بیت‌کوین است. پیشتر به این موضوع اشاره کردیم که تعداد محدود بیت کوین در آینده می‌تواند در ارزش آن تأثیر چشمگیری داشته باشد.

ریپل

ریپل در واقع یک زنجیره بلوکی است که توسط بانک‌ها طراحی شده تا آن‌ها بتوانند پرداختی‌های خود را با سرعت بیشتری انجام دهند.

نقاط مثبت:

  • شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ و معتبر به آن اعتماد دارند. سازمان‌های بزرگی چون بانک‌های جهانی با این ارز کار می‌کنند و می‌توان آن را جایگزینی برای ارزهای کشوری به‌حساب آورد.

نقاط ضعف:

  • متمرکز است. برخلاف دیگر ارزها، این ارز متمرکز است و یک شرکت توانایی نظارت بر آن را دارد.

خلاصه مطلب
رمز ارز چیست؟
عنوان مقاله
رمز ارز چیست؟
توضیحات
عبارت رمز ارز در دیکشنری چنین معنا شده است: «یک پول الکترونیکی که خریدوفروش آن محافظت شده است و هویت صاحبانش را مخفی نگاه می‌دارد.»
نویسنده
ناشر
Rmonex
لوگو

One thought on “رمز ارز چیست؟

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *